Oczekujesz mojego strachu,
przed tym co tak oczywiste,
co najbardziej nas boli,
kiedy odchodzą inni..

A ja, wymyślam na nowo czas,
uspokajając twoje wrażliwe wnętrze,
wypierając ból przez uśmiech,
uśmiech szczery i usprawiedliwiony.

Bajka naszkicowana szronem
przepowiada zbyt piękne banały.
Nie gubi się, w całej tej chłodnej krainie.

Nie wymiera czas
i nie stoi w miejscu,
spokojnym, subtelnym krokiem
podąża zaglądając to tu, to tam..

Myśli choć bardziej wyrazistsze,
wyjątkowo trzymają się razem,
tak raźniej, bezpieczniej
tkwić w jednym białym kłębie.

W promieniach słońca,
wszystko ma większą szansę,
tak jakby ktoś postawił
gorącą herbatę z rumem na stole,
ogrzał ciepłymi słowami.

Brakuje słów
myśli, oczywistości.

..............................


Interwał.

Na dzisiaj,
(prze)piękny utwór nowo odkrytego
przeze mnie artystę, J. Hopkinsa,
pt. "Inner Peace".

Polecam szczególnie na te urocze
przymrozki..

Zataczasz łuki,
te najistotniejsze,
najbardziej jaskrawe,
wysublimowane i żywe,

by dowieść prawdy,
znaleźć sensowne wytłumaczenie
zjawisk i swoich odczuć.

Dzień się dłuży,
a wszystko pozostaje takie same,
niezrozumiałe.

"żyje się tylko chwilę
a czas-jest przeźroczystą perłą
wypełnioną oddechem"

H. Poświatowska

Czas to jedyne co mamy, mówisz.
Zostaw to, co zbyt odległe, nierealne,
to co boli, doszczętnie nas rani.

Wymyśl świat, dobierz do niego ramy,
wydrukuj swoje słowa, oznacz je,
wypełnij nimi myśli,
dźwiękiem przesyć pustkę, irytującą ciszę.

Nadaj barwę wszystkiemu co ma
ten wydźwięk.