Pan z muzyką

Takie zdarzenia mają miejsce rzadko,

nawet na prowincjach, które powoli (ale)

idą wraz z nowoczesnością.

Siedząc na przystanku i oczekując na bus,

można było zauważyć stary, spracowany,

wiekowy rower. W samym rowerze nie było

nic nadzwyczajnego, prócz bagaży naładowanych

w równie starych torbach. Chleb, kawa, owoce to

zdążyłam przyuważyć. Nie znałam z widzenia

mężczyzny, ale mówiło coś od niego, że jest wyjątkowy

na jakiś swój sposób. Kaszkiet i wszystko w starym stylu

miało swój nastrój.

Kiedy po kilku minutach, usłyszałam kilka nut, granych z radia,

ale jakby nadawanego w latach mi kompletnie nieznanych,

wiedziałam, że człowiek  ma swój świat, którym żyje.

To było jakby cofnięcie się i przeżycie wszystkiego na nowo.

Kiedy odjechał, muzyka stopniowo się zatracała, powędrowała

razem z nim..